Renate Dorrestein
Renate Dorrestein (Amsterdam, 1954), werkte als verslaggeefster voor Panorama en schreef voor Opzij, Viva en De Tijd. Ze werd bekend als feministisch publiciste en debuteerde in 1983 met Buitenstaanders, en vond een groot publiek in binnen- en buitenland. In 2000 schreef ze Het geheim van de schrijver, en haar werk werd meermalen bekroond (driemaal de Trouw/NS publieksprijs, nominaties voor de Libris-, Ako- en IMPAC-prijzen, een Gouden Uil voor Verborgen gebreken en de Annie Romein Prijs voor haar oeuvre). In 1997 schreef ze het boekenweekgeschenk, Want dit is mijn lichaam.
Renatie Dorrestein heeft een website, renatedorrestein.nl
Hoop voor het samengestelde gezin
recensie door Emeraude van Deenen van Renate Dorrestein, De stiefmoeder, 1 november 2011
Zie ook de voorpublicatie op Athenaeum.nl.
Spanningen die ontstaan nadat een gescheiden ouder hertrouwt met een nieuwe liefde: Renate Dorrestein koos een actueel thema voor haar nieuwste roman De stiefmoeder. Het verhaal gaat over Claire, inmiddels twaalf jaar getrouwd met Axel, en surrogaatmoeder voor de zestienjarige Josefien, een ‘relatiegeschenkje’, zoals Claire het noemt. Het geheim waar Josefien haar stiefmoeder mee opzadelt creëert een tikkende tijdbom, die onontkoombaar ontploft. Lees verder >
Een slapstickachtige literaire snack
recensie door Lotte Brugman van Renate Dorrestein, De leesclub, 17 april 2010
De leesclub begint met een bekentenis die direct wordt gerelativeerd: ‘We hebben geen enkele reden om te ontkennen dat we Gideon de Wit om het leven hebben gebracht. Maar om het nu direct moord te noemen…’ Wat volgt is het relaas van één van de leden van de leesclub, een groep ‘gesponsorde vrouwen met levenservaring’, over het dramatische verloop van een literaire cruise in de wateren van Schotland (‘In de geest van Moby Dick’). Die cruise wordt geleid door de ooit befaamde, aan lager wal geraakte auteur Gideon de Wit. Lees verder >
Te nadrukkelijk ingekaderd
recensie door Daan Stoffelsen van Renate Dorrestein, Want dit is mijn lichaam, 20 maart 2010
Ook bij het lezen van het boekenweekgeschenk van 1997 doemen de gebruikelijke ergernissen bij mij op. De personages die Renate Dorrestein in de novelle schetst, zijn in de eerste plaats zo duidelijk omschreven dat ze karikaturen benaderen. Hoofdpersonage is de brommerige, wereldberoemde kunstenaar Job, en daarnaast figureren zijn manke dochter en model Maria, zijn perfect gestroomlijnde nieuwe liefje Felicity, Maria’s perfectionistische en materialistische zoon Casper en zijn even perfectionistische, zwangere echtgenote Xandra. Het thema, dat ten tweede steeds nadrukkelijk aanwezig is, laat zich daarmee raden: de verafgoding van het ik, het fysieke en het maakbare. Maar als je dat hebt vastgesteld en er overheen bent gestapt, dan is de humor en de scherpte van Want dit is mijn lichaam zeker te waarderen. Lees verder >
Geen hoofdletters, geen vraagtekens
recensie door Daan Stoffelsen van Renate Dorrestein, is er hoop, 15 juli 2009
Een pak melk! In één keer leeg! Het duizelt Igor als hij zijn baas op de sociale werkplaats voor het eerst een pak melk aan de mond ziet leegdrinken. Het duizelt Igor wel vaker, van onbegrip of gebrek aan structuur, maar gelukkig heeft hij zijn oma, Nettie, wc-juffrouw, om op hem te passen. is er hoop is niet het vervolg maar de spiegeling van Zolang er leven is (2004), het boek over de well-to-do in moeilijk vaarwater: nu is de ongelukkigen geluk gegund. Lees verder >
Hedendaagse vermissing met ‘Dorresteiniaanse’ ontknoping
recensie door Nicole Bauritius van Renate Dorrestein, Echt sexy, 6 juli 2007
Renate Dorrestein weet haar boeken altijd vol te stoppen met tot de verbeelding sprekende locaties en personages met een duistere kant. Of de elementen in het verhaal uiteindelijk geniaal bij elkaar komen (zoals in Het Hemelse gerecht) of hier en daar wat onduidelijk blijven (zoals in Een nacht om te vliegeren) is voor de lezer steeds weer een verrassing. Ik sla dan ook zeer benieuwd haar recente roman Echt sexy open. Die opent met de volgende zinnen: “Hallo! Je zult zeggen, wie is daar, maar ik ben Fiebie Koolveld ik ben dertien jaar en ik ben voor niemand bang. Ik heb mijn nieuwe H&M-topje aan. Ik heb twee mobieltjes, een laptop, een TomTom en een Xbox.” Wat vertwijfeld bekijk ik het boek nog eens aan alle kanten: is Dorrestein overgegaan op kinderboeken? Ik kom er al snel achter dat ook een boek vanuit de ogen van een dertienjarige tot een volwassen verhaal kan leiden. Lees verder >
en verder nog ...
-
Bridget Jones voor gevorderden
recensie door Hanna Hoorenman van Renate Dorrestein, M'n zoon heeft een seksleven en ik lees m'n moeder Roodkapje voor, 19 mei 2006
