Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

NS Publieksprijs-kernjurylid Daan Stoffelsen verdrijft de eenzaamheid met correspondenties en gesprekken over de genomineerde boeken. Wat vinden publieksjuryleden van de boeken? Net als Marjon Kranenbarg was Daan destijds enthousiast over Kluuns Komt een vrouw bij de dokter – hij wordt er nog bijna dagelijks aan herinnerd. Over De weduwnaar was hij minder positief, en hij hoopt dat Marjon hem wat tegengas geeft.

He Daan,

Een leuk idee van die mailcorrespondenties. Ik heb De weduwnaar inderdaad ook gelezen, maar vond het een grote teleurstelling na Kluuns eerste boek.
Het verhaal van De weduwnaar sluit perfect aan bij Komt een vrouw bij de dokter, maar het is al vanaf het begin over het kritieke punt heen, zodat het eigenlijk niet spannend meer is. Het komt neer op een slechte epiloog die mij maar niet kon raken. De laatste hoofdstukken van zijn eerste boek heb ik in de trein gelezen, dat is een van mijn grotere fouten geweest. Ja, ik was gewaarschuwd, maarja, ik huil nu eenmaal nooit bij boeken. Foute inschatting! Het kwam neer op mezelf verschuilen achter het boek, terwijl ik de laatste pagina op het perron van Rotterdam CS las.

Hierna verwachtte ik ook niet echt dat de opvolger leuk zou zijn, Kluun had beter direct een heel ander boek kunnen schrijven. Het boek was onderhoudend, maar heeft me op geen enkel moment zo gegrepen als Komt een vrouw… Naar mijn gevoel had hij meer uit het idee kunnen halen van een wereldreis met zijn dochtertje. Een innerlijk monoloog en (wederom) oppervlakkige contacten met vrouwen hebben mij niet overtuigd van een diep verwerkingsproces. In het eerste boek is Stijn een eikel, maar leef je toch met hem mee. In dit boek is het gewoon vaak een eikel. Dat hij zijn eigen dochter vergeet in de tram, kon ik ineens niet meer begrijpen.

Groetjes!
Marjon

Ha Daan,

Je hebt de kritiek mooi samengevat. Het boek was inderdaad niet overtuigend en Stijn ineens een vervelende man. Het gevoel van sympathie dat Kluun in het eerste boek weet op te roepen, is helemaal weg. Carmen is degene die we missen in De weduwnaar en misschien is haar aanwezigheid in KEVBDD wel van meer waarde geweest dan ik van tevoren had gedacht. In De weduwnaar zit geen spanning; ik vraag me niet af of Stijn Carmen’s dood ooit nog zal verwerken; dat is geen interessante vraag. Je voelt je inderdaad overbodig. Er zijn meer boeken geweest die me niet konden boeien, maar niet eerder heb ik het op deze manier gevoeld. Dat is op zich ook een prestatie.

Ik zal niet zo snel weer een nieuw boek van Kluun in de trein meenemen; voor mij heeft hij het definitief verbruid. Van de genomineerde boeken heb ik ook nog Het zijn net mensen gelezen. Goed boek, maar of het nou echt een ik-droom-weg-terwijl-het-Nederlandse-landschap-aan-me-voorbij-raast-boek is?
Van Luijendijk zou ik overigens zeker zijn volgende boek ook lezen. Tirza ben ik nog steeds niet aan toegekomen, maar is zeker een treinboek als ik het zo inschat. Ik zie dan ook veel mensen het lezen. Misschien zijn de Arnon Grunbergen en Ronald Gipharten van deze wereld wel de ware treinschrijvers. We zouden er een beroep van moeten maken.

Groetjes,
Marjon